Poker: sport, w który chcą grać wszyscy i każdy myśli, że będzie w nim dobry


Poker to jedna z najbardziej znanych na świecie gier karcianych. Znana jest mniej więcej od połowy XIX wieku, choć niektóre źródła wskazują, że powstał jeszcze wcześniej. Niezależnie od tego, karcianka ta cieszy się olbrzymią, stale rosnącą popularnością. Nie wiadomo dokładnie, dlaczego sport ten w ostatnich latach tak bardzo zyskał na uwadze. Może nie jest tak popularny jak koszykówka, o której więcej możesz przeczytać na sportgniezno.pl, ale jest już blisko. Być może za sprawą kina, lansującego tę grę jako sport dla genialnych strategów, zawadiaków z dużą pewnością siebie, czy tajemniczych kolesi o przenikliwym spojrzeniu. Dziś w pokera grają miliony ludzi na całym świecie.

Czy poker jest dla każdego?

Wielu ludziom zdaje się, że poker jest jak każda gra karciana. Wystarczy nauczyć się jego zasad – nieskomplikowanych zresztą – i już można grać. Niektórzy naoglądali się amerykańskich filmów, w których jakiś szczęściarz wygrywa zawrotną sumę i sami chcą spróbować się z losem. W rzeczywistości jednak, choć wiele osób gra w pokera, to jednak zdecydowanie nie każdy ma to “coś”, co decyduje o powodzeniu lub porażce przy pokerowym stoliku. Tymczasem z pokerem jest jak z zawodem – trzeba mieć pewne predyspozycje, by móc próbować swoich sił.

Jakimi cechami powinien dysponować dobry pokerzysta? Przede wszystkim powinien mieć wysokie umiejętności matematyczne. Tabele zakresów, kombinatoryka – z tymi pojęciami dobry pokerzysta nie powinien mieć na bakier. Od dawna wiadomo, że matematyka odgrywa w pokerze bardzo dużą rolę. Oczywiście zdarzają się gracze, którzy polegają przede wszystkim na intuicji, jednak – w odróżnieniu od tych pierwszych – częściej zaliczają porażki.

Inną cechą pokerzysty jest wysoka tolerancja na ryzyko, przejawiająca się umiejętnością koncentracji niezależnie od wysokiej stawki. Tego jest się bardzo trudno nauczyć, bo wynika to z opanowania i zwykłej zdolności… przegrywania. Ten, kto nie umie przegrywać i nie wie, że przegrana jest wpisana z karierę każdego pokerzysty, po prostu umiejętności tej nie ma. Oprócz tego, liczą się też takie cechy jak pewność siebie i kreatywność, która pozwala niemal kontrolować stół.

Profesjonaliści i amatorzy

Większość profesjonalnych pokerzystów ma powyższe cechy, co sprawia, że są w stanie wygrywać. Obserwując ich partie niektórym laikom wydaje się, że niewiele trzeba, by wygrywać. Niestety, takie przekonanie o własnych zdolnościach może sprowadzić na manowce. Profesjonalny pokerzysta różni się od amatora tym, że tylko w małym stopniu liczy na szczęście – głównie polega na swoich zdolnościach. Umie przyjrzeć się samemu sobie i ocenić czy ma dobry dzień, czy zły. Wie, kiedy i jak nie grać – na przykład pod wpływem alkoholu, bo to zamiast rozluźnienia może wywołać problemy z koncentracją, kiedy jest zmęczony, albo dopadł go tilt. Potrafi też rozpoznać dużo lepszych od siebie pokerzystów i po prostu nie siada z nimi do stolika.

Aby być profesjonalnym graczem zwykle trzeba bardzo wiele poświęceń. Owszem, ci z najwyższej półki mają drogie auta, piękne domy i opływają luksusem. Jednak przeciętny zawodowy gracz, utrzymujący się z pokera, wie, że nie zawsze się wygrywa, a jego “praca” wymaga zaangażowania, planowania czasu i codziennej gry – nawet kiedy najzwyczajniej nie ma się na nią ochoty. Zawodowstwo to nie nie tylko, niestety, gra dla przyjemności. To biznes, wymagający stałego skupienia, ciągłej nauki i dbania o siebie.

Wraz z rosnącą popularnością transmisji z turniejów pokerowych, wielu widzów zaczyna uważać, że i oni dadzą sobie radę. Nie widzą jednak nic poza rozgrywką przy stoliku, dlatego zdaje im się, że wystarczy znać zasady, przyjść do stołu i po prostu zacząć grać. Właśnie takie podejście, najprościej mówiąc, mocno odróżnia profesjonalnego pokerzystę od amatora. Oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by amator zaczął odnosić sukcesy i doskonalił umiejętności. W końcu każdy w jakiś sposób zaczynał. Dobrze jednak mierzyć swoje siły na zamiary i pamiętać, że w grze takiej, jak poker, zawsze jest jeden wygrany i kilku przegranych. Nie zawsze uda się być zwycięzcą, trzeba też umieć znosić gorycz porażek.